Showagenda:
Impian Ku
Hallo! Mijn naam is Impian Ku. Ik ben geboren bij cattery Maz Esemais. Nu denkt u: wat heeft dat poesje een vreemde naam. Dat komt omdat het Maleis is. Het betekent "mijn droom".
Mijn vader is een bruine Burmese kater en mijn moeder een crème Burmese poes.
Ik heb nog drie zusjes die op dezelfde dag geboren zijn. Onze mensenmama was heel trots op ons. Wij waren haar eerste nestje met alleen maar torties. Twee blauw torties (mijn zusje Yoda en ik), een choc tortie (Aurelia) en een bruin tortie (Tiramisu). Mijn zusjes bleven in ons geboorteland wonen, maar ik wilde best verder van huis gaan.
P.S. Baasjes hebben mij laten testen. Ik bleek negatief te zijn voor GM2 en hypokalemie. Daar waren zij erg blij mee.
Op zondag 5 juni jl. ben ik mee geweest naar de Burmezenmiddag. Ondanks dat wij uit verschillende landen kwamen, begrepen wij elkaar meteen. Daar zag je zoveel katten bij hun baasjes op schoot of over de schouder hangen. Zo doen wij dat nou eenmaal. Dicht bij je mensen zijn, dat is pas fijn. Ik heb dus zo'n beetje de hele middag bij het vrouwtje op schoot gelegen. Alle aandacht vond ik geweldig. Ik werd geaaid en ben verschillende keren op de foto gezet. Echt leuk.

Ik ben dan ook heel benieuwd hoe ik het op een echte show ga vinden. Eind september zal ik daar het antwoord op weten. Jullie horen vast nog wel meer van mij.

Groetjes van Impian Ku.
Nadat mijn mensenmama en ik er over hadden gesproken werden we het eens: ik zou naar Holland gaan. Daar waren mensen die mij graag bij hen wilden laten wonen. Maar daarom moest mijn mensenmama nog wel van alles in orde laten maken. Ik had bijvoorbeeld meer prikken nodig dan mijn zusjes en een extra test. Anders mocht ik Maleisië niet verlaten. Maar alles kwam in orde.

Zo reisden mijn mensenmama en ik samen naar Nederland. Leuk joh, zo samen met z´n tweetjes. We kwamen op Schiphol aan en daar had mijn mensenmama een hotelkamer geregeld. Zo hadden wij nog één nachtje samen.

De volgende dag kwamen mijn nieuwe baasjes mij ophalen. Er werden meteen een heleboel foto´s van mij gemaakt. Na een hartelijk afscheid van mijn mensenmama vertrouwde zij mij toe aan mijn nieuwe baasjes. Beloofd werd om veel foto´s te sturen en haar op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Dat wordt nog steeds regelmatig gedaan.

Zo kwam ik ´s avonds in Oss aan. Ik kreeg een fijn eigen plekje om te slapen. Wel hoorde ik dat er hier ook andere katten woonden, maar ik zag hen nog niet.
De volgende morgen heb ik kennis met hen gemaakt. Dat ging heel gemoedelijk. Hoewel we elkaar niet helemaal verstonden, begrepen we elkaar al heel snel.

In mijn nieuwe huis woonde al een blauwe Ocicat, Firouzeh. Onze vachtjes lijken wel een beetje op elkaar en met haar werd ik al snel vriendjes.
Toen zij na een paar weken een zusje, Satu genaamd, kreeg zagen wij die opgroeien en hebben wij haar in ons clubje opgenomen. Nu doen wij alles met zijn drietjes. Baasje zegt wel eens dat wij de drie musketiers zijn.
We hebben nauwelijks onenigheid. Een enkele keer begrijpen we elkaar niet helemaal, maar die misverstanden worden snel opgelost. En soms snap ik die Ocicats niet echt. Ik spring bijvoorbeeld meteen op schoot om heerlijk met mensen te gaan kroelen.

Zij proberen zo snel mogelijk of mensen niet met een speeltje met hen willen spelen. Nou vind ik dat ook wel leuk, ik speel graag mee. Daar niet van, maar het is toch nog veel prettiger om geaaid en geknuffeld te worden? Ja, ik ben tenslotte een echte Burmees.